Ang Alamat ng Pilipinas

Noong unang panahon wala pang tinatawag na bansang Pilipinas.  Mayroon lamang na maliliit na pulo.  Noong hindi pa rin ito bahagi ng mundo, may nakatira ritong isang higante.  Ang kuweba niya ay nasa kalagitnaan ng Dagat Pasipiko.  Kasama niyang naninirahan ang kanyang tatlong anak na babae, sina Minda, Lus at Bisaya.

Isang araw kinakailangang umalis ang amang higante upang mangaso sa kabilang pulo.  Kailangang maiwan ang tatlong magkakapatid, kaya pinagsabihan niya ang tatlo.

Huwag kayong lalabas ng ating kuweba, ang bilin ng ama.  Diyan lamang kayo sa loob dahil may mga panganib sa paligid.  Hintayin ninyo ako sa loob ng kuweba.

Opo, Ama, sagot ng tatlong dalagita.

Nang makaalis na ang amang higante, naglinis ng kanilang kuweba ang magkakapatid.  Inayos nila itong mabuti upang masiyahan ang kanilang ama.  Subalit hindi nila katulong sa paggawa si Minda.  Hindi masunurin ito sa ama.  Lumabas pala si Minda at namasyal sa may dagat.  Hindi man lamang nagsabi sa mga kapatid.

Tuwang-tuwa si Mindang naglalaro ng mga along nanggagaling sa gitna ng dagat.  Namasyal siya at hindi niya napansin na malayo na pala siya sa tabi ng dagat.  Habang siya ay naglalakad, isang malaking malaking alon na masasabing dambuhala ang lumamon kay Minda.  Nagsisisigaw siya habang tinatangay ng alon sa gitna ng dagat.

Tulungan ninyo ako! sigaw ni Minda.  Narinig nina Lus at Bisaya ang sigaw ni Minda.  Abot ang sigaw sa kuweba.  Tumigil ang paggawa ng dalawa.

Si Minda, humihingi ng tulong! sabi ni Lus na nanlalaki ang mga mata sa pagkagulat.

Oo nga.  Halika na! yaya ni Bisaya.  Bakit kaya?

Mabilis na tumakbo sila sa may dagat.  Tingin dito, tingin doon.  Nakita nilang sisinghap-singhap sa tubig ang kapatid.

Hayun sa malayo! sigaw sabay turo ni Lus.  

Hindi marunong lumangoy si  Minda, a, sabi ni Bisaya.  At tumakbo na naman ang dalawa.  Umiyak na si Lus.

Bahala na! sagot ni Bisaya.

Mabilis nilang nilusong si Minda.  Malalim pala doon.  Inabot nila ang kamay nila sa kapatid.  Naku, pati sila ay nadala ng dambuhalang alon.  Kawag, sipa, taas ng kamay, iyak, sigaw at walang tigil na kawag.  At sa kasamaang palad ang tatlong anak na babae ng higante ay hindi na nakaahon.

Nang dumating ang higante nagtataka siya kung bakit walang sumalubong sa kanya.  Dati-rati ay nakasigaw sa tuwa ang tatlo niyang anak kung dumating siya.  Wala ang tatlo sa kuweba.  Ni isa ay wala roon.

Saan kaya nagtungo ang tatlo kong anak? tanong niya sa sarili.  Saan kaya? Lus, Bisaya, Minda!